Oeps, dat was spannend

Op woensdagavond (wat in mijn beleving geen schaakavond is) vertrok het tweede, op volle oorlogssterkte, richting de binnenstad van Utrecht. Volop parkeergelegenheid voor de deur van het speellokaal als je bereid bent de kas van het Utrechtse gemeentebestuur flink te spekken. Ik heb het even opgeteld, maar dat kostte het team bijna 43 euro voor een avondje schaken. Daar kon je toch aardig wat biertjes voor kopen in het “Huis aan de Werf’. Afijn, we kwamen niet om te zuipen, maar om te schaken tegen De Rode Loper 3. Een niet te onderschatten tegenstander had ik vooraf gemeld. Bij het binnentreden werden de live borden al in gereedheid gebracht, geïnteresseerden konden ons volgen op internet. En dat werd ook gedaan, bleek wel na afloop van wat een spannende wedstrijd zou worden, getuige de reacties die binnen kwamen.

Hans de Rooij had een off-day, hij verloor al snel een stuk, gevolgd door de kwaliteit en kon na 17 zetten opgeven. Ik heb hem de rest van de avond met een zuur gezicht zien rondlopen. Jorge is teruggevallen in zijn oude fout, te snel spelen. Het dubbele toreneindspel wat ook al snel op het bord kwam had hij niet hoeven verliezen. Hij was daarna ook nog snel verdwenen. Het oude medicijn moet maar weer worden voorgeschreven: op je handen zitten. Dat was dus schrikken, 2-0 achter en op een aantal borden stonden we ook nog minder. Dat gold niet voor Wim Kruimer die na 1.e4 a6 2. C4 b5 een pion in de schoot geworpen kreeg. Twee verbonden vrijpionnen leken de winst veilig te gaan stellen, maar Wim verslikte zich in eeuwig schaak. Nog een tegenvallertje dus. Henk den Braber zette weer een proeve van degelijkheid neer na een Schotse opening. Een halfje er bij, maar het bracht ons niet dichter bij de tegenstander.

In mijn eigen partij kwam ik langzaam slechter te staan en Tim was inmiddels een stuk achter gekomen met nauwelijks compensatie. Ik vreesde voor een nederlaag van het team. Gedachtes als ‘met 16 beentjes weer op de grond’ gingen door mijn hoofd en ik besloot op mijn eigen partij te concentreren want de tijdnoodfase was inmiddels aangebroken. Plotsklaps hoorde ik Peter Brandsma naast mij zeggen ‘zo kan het ook’. Hij bleek te hebben gewonnen in een goed opgezette partij, maar ook met wat lichte medewerking van zijn tegenstander. Ook Tim’s tegenstander schoot te hulp door het gewonnen stuk weer terug te geven. Nu gaven Tim’s extra pionnetjes de doorslag en was het opeens 3-3. Mijn opponent verzuimde in tijdnood nog een extra pionnetje (en daarmee de winst) te verschalken en moest tot zijn ontstelling constateren dat zijn koning niet meer door kon lopen om schade aan te richten. Remise was een feit. Ik draaide mij om en zag dat de in topvorm verkerende Aat net de felicitaties in ontvangst had genomen. Later zag ik dat hij het toren eindspel uitstekend had gespeeld. Dus toch een teamoverwinning, waar op zeker moment niemand meer in had geloofd. Met lachende gezichten (nu ook van Hans) feliciteerde men elkaar. Een spannende wedstrijd met uiteindelijk toch een gunstige afloop gaf ons een heerlijk gevoel om naar huis te rijden.

Freek Veldmeijer

De Rode Loper 3                      Rivierenland 2
1. J. Vermeulen (Jacco)        W.H.J. Kruimer (Wim)         0,5 - 0,5
2. C.N. Regeling (Chris)        A.C. Liefbroer                     0   - 1
3. A. Toby (Almer)                 T. - Kortekaas (Tim)            0   - 1
4. M. van Rijswijk (Martin)     H.J.A. den Braber (Henk)   0,5 - 0,5
5. J. Weelink (Jeroen)           J.A. Garcia (Jorge)             1   - 0
6. D. Weise (Daniel)              J.A. de Rooij (Hans)           1   - 0
7. A. van Gelder (Arnold)       P. Brandsma (Peter)           0   - 1
8. H.G.K. van Lingen (Henk)  W.F. Veldmeijer (Freek)     0,5 - 0,5