Het wassende water

Onze laatste wedstrijd in 2017 was tegen Lekstroom 4. Blakend van het zelfvertrouwen staken we van wal. Als Rivierenland en Lekstroom tegen elkaar spelen kun je verwachten dat het een natte kliederboel wordt. Spetterende partijen en onverwachte stromingen; voor elk wat wils... Als je dan ook de pech hebt dat het hoogwater is, weten we als Rivierenlanders dat je de dijk in de gaten moet houden.

De rivier was woest en stroomde hard en in no time noteerde Rob het eerste puntje. Mijn Zwarte Leeuw had het zwaar te verduren. Een stukoffer bracht me in het nauw. Onder druk verdedigen gaat me in de regel goed af en ook nu wist ik aan het geweld te ontsnappen. Na een tweede stukoffer was het spel gespeeld en ondanks het verlies van een loper, die weer eenvoudig teruggewonnen werd gaf mijn tegenstander op.

Met 0-2 op papier denk je dat het een gelopen koers is, maar zoals Herman de Man het beschreef: de dreiging van het wassende water moet je nooit onderschatten.  Willem vergalloppeerde zich als eerste en ondanks een winststelling liet hij zich erg knullig te pakken nemen, leverde een toren in en verzoop. Jos, in een dichtgeschoven partij, kon een oprukkende pion niet meer keren. Na wat pionnen ruilen liep hij een nat pak op en de stand was gelijk.

Voor Arif en Jack was het pompen of verzuipen. Zodra de pomp even stopt, je raadt het al: dan stijgt het water. Jack kon de vrijpion niet op het droge krijgen en het water steeg hem tot zijn lippen. Na enige tijd en een paar torens op de zevende rij kwam er een stortvloed over hem heen en tegen deze stroom was niet in te zwemmen.

Paul wist orde op zaken te stellen. "Coupures in de dijk, gevuld met cacca di cavallo", volgens mijn Italiaanse collega, en laat het water maar komen. Een stuk voor twee pionnen, positioneel ijzersterk. Deze stelling leverde geen probleem meer op.

Arif had het zwaar en moest tegen de stroom in zwemmen. Maar hij is niet voor niets onze magiër en hij wist uit de stroomversnelling te komen. Zijn sympathieke tegenstander ging kopje onder.

Met Ben hadden we in de auto al een dicussie over het aanbieden van remise. Iets wat je tegenstander doet, omdat hij de winst niet meer ziet! Een dameoffer van zijn tegenstander bleek onvoldoende voor de winst. Een torenruil werd niet geaccepteerd. Zo bleef Ben met een dame en toren tegen een toren en twee lopers in de "propstroom". Een partij tussen twee spelers die flink tegen de stroom in zwommen. De partij leek tot een climax te komen als Ben op b2 geslagen zou hebben. Het liep anders, want zoals u weet: hoe breder de rivier hoe lager de stroomsnelheid. Met de tijdnood in het vizier werd de remise op het droge getild en we behaalden onze derde overwinning.

Een zwaar bevochten overwinning, maar de dijk was sterk. 

Op naar de volgende wedstrijd...