De juiste zet.......

Na het debacle in Zeist moest er tegen Paul Keres 6 iets gebeuren.  In de regel spelen we tegen de Keresianen de mooiste partijen, daarentegen delven we meestal het onderspit.

Ik heb me vaak afgevraagd hoe dit kan, maar sommige elementen zijn in de schaaksport blijkbaar niet te sturen. Echter een gemotiveerde schaker die op revanche uit is, activeert in zijn onderbewustzijn een paar bijzonder belangrijke eigenschappen. Technisch en tactisch wordt alles uit de kast gehaald en de mentale weerbaarheid geeft je zeker 50 ratingpunten extra. Het risico om een 2e zeperd na elkaar op te lopen, optimaliseert het adrenaline gehalte. Alles is gepermitteerd om te voorkomen dat men nogmaals gezichtsverlies lijdt. In de overlevingsmodus treft je tegenstander dan een Rivierenlander die alles wil geven om de smaad van een 2e nederlaag te vermijden.

Zo denk ik dat Willem, die tegen PK 6 altijd  geweldige resultaten geboekt heeft, wel door een diep dal gegaan moet zijn. Een werkelijk dramatische stelling, die door de omstanders niet meer te begrijpen was. En daar onderscheidde het genie zich. De mentale volharding gaf de doorslag en hij speelde zijn tegenstanders “beurs”. De Keresiaan liep te pletter tegen een verdedigende muur en zo sleepte Willem op karakter het eerste puntje binnen.

Jos wist zelfs zijn eigen muur te doorbreken en speelde met de punt naar voren. Een erg regelmatige winst was zijn deel. Hans voelde de druk om niet te verliezen en vanuit een moeilijke situatie kreeg hij langzamerhand weer grip op het spel. Het gescoorde halfje voelde als een punt.

Als Paul de stukken aanraakt gebeurt er iets, echter deze avond dirigeerde hij ze over het bord. De arme Keresiaan aan het eerste bord kreeg de volle laag. Tegen beterweten in, strijdend ten onder.

Arif, gefixeerd op zijn magische eindspel, vergat dat de partij ook een opening kent. Onvoldoende aandacht in deze fase of verrast door noviteiten, ik weet het niet. De dreiging van een batterij met dame in een open centrum was niet te keren.

T e6 was de definitieve dreun die Rob uitdeelde. Deze zet ontregelde de gehele zwarte verdediging. Nog wel even spannend, omdat de dame haar eigen koers volgde, maar een halfje was zijn deel.

Arian was er dicht bij, maar ook net niet. Waar hij zich in de regel onderscheid met mooi gedegen en gedurfd spel, miste hij net de juiste voortzetting.  Zijn tegenstander profiteerde hiervan en snoepte het puntje op.

Met “Mister Paul Keres”, Jeroen van Meerwijk, had ik nog een appeltje te schillen.

Ik wilde perse mijn laatste nederlaag tegen hem rechtzetten, maar hij werkte slecht mee. Na zijn goede opening ging het naarmate het spel vorderde mis. Een klein foutje in de afwikkeling bracht hem op de rand van de afgrond. Toen hij zich realiseerde dat het niet meer te houden was gaf hij op.

Een verdiende 5-3 overwinning en op naar de volgende tegenstander Moira Domtoren………….